Ta szybka westernizacja odcisnęła swoje piętno również w architekturze. W tym okresie porzucono klasyczną architekturę osmańską, a nowe budynki wznoszono w stylach zachodnich, takich jakbarok, rokoko, neogotyk i imperium. W istocie, ta zmiana stylu przeniknęła również do architektury meczetów.
W tamtych latach nastąpiły znaczące ulepszenia w infrastrukturze i usługach miejskich. Obejmują one budowę mostu nad Złotym Rogiem,tunel (metro), Kolej Rumelijska, uruchomienie Şirket-i Hayriye, która zarządzała transportem morskim w mieście, utworzenie innych urzędów państwowych Şehremaneti (Gminy), przeciągnięcie pierwszej linii telegraficznej, utworzenie Dyrekcji Policji i podległych jej posterunków policji, uruchomienie Szpitala Vakıf Gureba i Firmy Tramwajów Konnych.
Dużą wagę przywiązywano do otwierania nowoczesnych instytucje edukacyjne które wzmocniłyby proces westernizacji. Darülfünun, podstawa dzisiejszego Uniwersytetu Stambulskiego, męskie i żeńskie licea, Szkoła Architektury, Szkoła Informacji Telegraficznej, Kolegium Pedagogiczne, Liceum Nauczycielskie, Szkoła Leśna, Szkoła Pielęgniarstwa i Położnictwa, Mekteb-i Sultani (Liceum Galatasaray), Szkoła Przemysłowa oraz Szkoła Medycyny i Administracji Państwowej były szkołami, które rozpoczęły wówczas swoją działalność edukacyjną.
